On İki Yıl Öncenin Sözü

Yine bir Pazartesi sabahı, yeni bir haftaya başlıyoruz. Evden biraz erken çıktığım için trafik oldukça az. Bir yandan arabanın radyosundan yükselen valsi dinlerken bir yandan da yolun iki yanında yükselen manolya ağaçlarında tek tük kalmış çiçeklere bakarak bu hafta sonu aldığım küçük ağaççığı düşünüyorum. Dükkanda bir kenara atılmış yarı ölü vaziyetteydi. Ama benim sauna gibi seramda geçirdiği üç günden sonra bayağı bir kendine gelmiş gözüküyor. Tabii o küçücük ağaççığın bu yol kenarındakiler boyutuna erişmesi kaç on yıl alacak Allah bilir. Hala saksıda kendine gelmesini beklediğim ağaççığı nereye dikmenin daha iyi olacağını kestirmeye çalışıyorum.

Ağacın ulu bir manolya olup birkaç ay önce aldığımız evi gölgelemesi çok vakit alacak da olsa dikerken bir gün büyüyeceğini hesaplamak gerek. Kırmızı ışıkta beklerken birden aklıma geliyor. Tabii ya niye bunu daha önce düşünmedim! Evin önüne diktiğim ıhlamurun diğer yanı en uygun nokta. Böylece evin girişinin iki yanında da güzel kokulu iki ulu ağaç olacak ilerde.

Araba iş yerimin olduğu vadiye doğru ilerlerken okyanustan gelen sabah sisinin ilerdeki tepelerden aşağı doğru yuvarlanısını izliyorum. Bugün sıcak olacak. Bahçedeki domatesler kızarmaya başlarlar artık. Yüzümde bir gülümseme beliriyor ve önünde ulu bir ihlamur ve manolya ile evimi hayal etmeye çalışıyorum.

Ağaçlar büyüdüğünde hala orda olacak mıyım sorusunu sormadan, o eğreti, ait olmama hissini duymadan, orada olacağımızı varsayarak.

Yaşam Süprizlerle Dolu

Yaşam her zaman süprizlerle dolu. Kimi insanın yaşamı oldukça doğru bir çizgide ilerler, kimilerininki olmadık yaylar çizer. Bir çoğu buna “kader” de dese, genelde kaderi insanların kendilerinin çizdiğini öğreneli epey oluyor ve benimkinin olmadık zamanlarda olmadık yaylar çizdiği bir gerçek. Ve sanırım yaşamdaki bu çizgilerin ne kadar zigzaglı olduğu, insanın karakteri ile de ilgili.

Benim Amerika maceram 12 yıl önce başladı. Hiç hesaplanmamış, hatta üzerinde öyle uzun boylu düşünülmemiş bir kararla. Ardından yoğun bir çaba ve zorlu uğraşlar gerektiren yıllar. Yavaş yavaş herşeyin yerine oturması ve evinin önündeki ağaçları 10 yıl sonrası için planlamak nerdeyse 12 yılı aldı. Yeni bir ülkede yeni bir yaşam kurmak hele ki belli bir yaştan sonra başlıyorsanız hiç ama hiç kolay değil. Ve bu yaşamın belli bir düzeye gelmesi 12 yıl almıyor belki ama gerçekten belli bir süre geçmesi gerekiyor.

Tecrübe ve paylaşım

Bütün bu yıllar boyu sadece kendimin değil ama birçok diğerlerinin de tecrübelerini izleyerek öğrendiklerimi paylaşmaya karar verişimde gene bir sabah alaca karanlıkta işe giderkendi. 10 yıl önce o karanlık sabahta nehir kenarındaki buzlu yolda önüme çıkan geyiklere çarpmamak için frene asılıp kayan arabayı nehre uçmadan yolun kenarına çekip derin bir nefes aldığımda kendi kendime söz vermiştim, bir gün eğer herşey yoluna girerse (ki o zaman bu nerdeyse imkansız görünüyordu) başkalarına yol gösterip, yardım edeceğim.

Bu söz birazda o dönemde yapayanlız ve hiçbir desteği olmadan çabalamanın sonucu idi. Özellikle son 5-6 yıldır bu sözümü son derece ciddiye alıp olabildiğince tutuyorum. Zaman zaman bu uğurda son derece tatsız olaylar yaşamış olmakla beraber hala bu konudaki kararımı da değiştirmiş değilim.

Bu ülkede yeni iseniz, bilginin ne kadar önemli olduğunu biliyorsunuzdur. En basit görünen “information” sizin için bazen ulaşılması imkansız bir sihir oluverir. İşte bu yüzden Sevgili Yalçın burda yazmak istermiyim diye sorduğunda evet dedim. Umarım burda birşekilde, yaşananların getirdiği bilgi birikimini diğerlerine aktarip, onların yaşayacaklarını bir nebze kolaylamak mümkün olur.

Mine Tockey

Mine'nin Köşesi
Yazar Hakkında

2 Responses to “On İki Yıl Öncenin Sözü”

1. Fethiye diyor ki:

   02 Ağustos 2009, 23:37

   Minecigim,

   Oncelikle aramiza hos geldin ve oyle bir geldin ki, muhtesem bir tat birakti yazin bende.

   Ozellikle ihlamur agacindan bahsetmen beni o kadar sevindirdi ki anlatamam. Cunku geldigimden beri burada gozum iki agaci cok ariyor, biri ihlamur, digeri akasya (mor salkim).. demek senin oralarda var.. bana acilen iki kucuk fide buluyorsun

   Bir kac yil once yazdigin gercek bir hikayeyi benimle paylasmistin. O zamandan beri yazsan da okusam deyip duruyordum. Yuregine saglik.

   Tekrar hosgeldin,
   Sevgiler,
   Fethiye

   Cevapla
   • Mine Tockey diyor ki:

     03 Ağustos 2009, 12:05

     Sagol fethiye
     Ihlamur internetten ismarlandi. Adresini yolla sana da ismarlayayim:)
     Mine